بیسکوئیت سبز

در هر نظر سنجی که در مورد بهترین کتاب های داستانی قرن بیستم صورت گرفته ،یولسیس با اقتدار رتبه ی اول رو از آن خودش کرده.کتابی با بیش تر از 30000 لغت از ذهن کسی که نامش هست جیمز جویس، یک عطش سیری ناپذیری وجود داره داخل ایران که همه می خوان این کتاب رو بخونن،آقای منوچهر بدیعی 14 سالی می شه که این کتاب رو ترجمه کرده و دو تا کتاب هم پانوشت اضافه کرده بهش تا ذهن ایرانی کتاب رو بهتر درک کنه.خیلی ها هستند که در مورد ترجمه ی آقای منوچهر بدیعی از این کتاب به خوبی یاد نمی کنن ؛یک مترجم دیگه هم هست که آقایون با سواد ترجمه های اون رو اصلا به حساب نمی یارن!ذبیح الله منصوری که کتاب های الکساندر دوما رو ترجمه کرده و پا به پای دوما کتاب ها رو نوشته،مهم شهامتی هست که این آدم ها درون خودشون کشف کردن و تصمیم گرفتن که این کتاب ها رو ترجمه کنن.آقای بدیعی در آخرین مصاحبشون گفتن که جامعه ی ایران آمادگی هضم کردن یولسیس رو نداره،و ناراحت بودن از اینکه وقتی فصل 17 کتاب رو چاپ کردن کسی در مورد اون واکنشی نشون نداده و اعلام کردن که کتاب رو تا 140 سال دیگه هم منتشر نخواهند کرد .

حتما آقای بدیعی دلایل خودشون رو دارن برای این کار و نمی شه که بهشون خرده گرفت .

در یک وبلاگ در مورد موفقیت سینمای آمریکای لاتین صحبت شده بود و نویسنده ی وبلاگ این مساله رو به شکوفایی ادبیات این منطقه ربط می داد.همه این رو می دونیم که کسی می تونه خوب بنویسه که زیاد بخونه ،حالا با وجود یک دستگاهی به اسم سانسور که در یک اسم لفافه دار به نام" وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی "پیچیده شده ،ادبیات اخته شده به دست معدود کتابخوان های ایرانی می رسه و از طرفی یک بحثی که خیلی مطرح هست الان و اونم اینکه جشنواره های خارجی فیلم که در گذشته توجه خاصی می کردن به فیلم های ایرانی الان دیگه اصلا فیلم های ایرانی رو به حساب نمی یارن،خیلی از منتقدین در مورد توطئه های سیاسی حرف می زنن اما غافل از این هستند که فیلمساز ایرانی دیگه حرف تازه ای برای گفتن نداره و حتی فرم قصه گوییش همین طور ثابت مونده.

اگر فیلمساز نتونه ذهن خودش رو به خوبی تغذیه بکنه،با خوندن کتاب ،دیدن فیلم و گوش دادن به موسیقی و فکر کردن در مورد این ها چطور می تونه در دنیا حرفی برای گفتن داشته باشه؟

اگر هنوز گرامر اندیشه کلاسیک رو ندونه چطور می تونه با زبان تصویر صحبت کنه؟